24-08-13

Rommel

De gebroeders Rommel te Oostende

Ik ging er als kind al langs om kippeneten, mais en granen, je kon er ook bloem om te bakken, en bloemen verkrijgen.
Met op het erf een grote voliere vol kwetterende parkieten, leuk om deze vogels bezig te zien.
Te voet van Stenedorp naar de torhoutsesteenweg, een eid weg, maar toen was het normaal dat je te voet de baan op ging.
In het oude pakhuis waar de oude weegschaal 
met de verwisselbare gewichten stond om de zakken af te wegen
Er ging altijd een aangename vreemde stofgeur van de granen, en op de achtergrond ongedefinieerde machines die zich in het halfduister verscholen

Ik had vandaag, meerdere decennia later, een goede kijk op de binnenkoer want de poort stond open van de nu al jaren gestopte zaak.
Ik herinner mij deze binnenkoer alsof het de mijne zou zijn, eigenlijk is er niets veranderd, enkel de gezellige drukte van toen, want je kwam er regelmatig bekenden tegen, 
is verdwenen..

De tijd van toen, was ook de tijd dat de mensen nog tijd hadden voor een babbel, en dat bijna iedereen elkaar kende. 
In het naar huis gaan, was het gezellig om hier en daar even een praatje te maken, ook al om het dragen van twee zakken met in totaal 25 kg aan kippeneten te verzachten . Je had veel kans om Marcel Brackx in zijn atelier bezig te zien.
Een gezapig man, die met zachte stem graag praatte over waar hij mee bezig was, toen maakte hij onder andere nog hoepels in ijzer om op de wielen van de boerenkarren te plaatsen, samen met de smid om de hoek,waar je dan als je niet oplette uren kwijt was.
Of ook kon je zijn overbuur Fernand van 'Het schietkot' Vanhove tegen het lijf lopen, daar was het altijd ietwat gejaagd had ik de indruk, Fernand had nooit veel tijd, en hij was ook altijd bezig.
Als je de andere straat nam om de hoek, dan kon je ook de smid Vermeire Hubert bezig zien, een ruwe flink uit de kluiten gewassen beer van een man, maar die je steeds aan het lachen kon brengen met zijn droge humor.

Allemaal namen als een klok indertijd, nu schiet er daar niets meer van over, en ken je met moeite uw naaste gebuur.

Door de nazaten van de Rommel familie is er een nieuwe zaak gekomen een eind verder, Tuincentrum Rommel aan de rosmolenstraat.
#83946

 

Rommel oostende granen en zaden, Rommel oostende, meel en granen oostende, rommel oud huis,

 

19-08-13

Lucien Brackx

Ik kwam zondag Lucien Brackx tegen op de Oude klepper parade te Stene dorp, en maakte een praatje met de bekendste fietsenmaker van oostende.
Ik heb daar, net als zovelen toch een 5 tal fietsen gekocht in de loop der tijd.
Hij is nog een kranige man, den Lucien.. 

lucien-brackx-7681a-kopie.jpg

14:36 Gepost door rogier in Mensen van de wijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |  Print |

11-07-13

Bekende inwoners

Irene, ik kwam haar tegen op een verjaarfeestje.
Moet zeggen dat ze er goed uitzag, en de draad van het leven opnieuw opgepakt heeft na het verlies van haar man.

irene-dejonghe-6936a.jpg

21:38 Gepost door rogier in Mensen van de wijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |  Print |

03-01-13

Fernand Vanhove

Fernand van 't schietkot op de foore

Fernand is zeker gekend bij elke Oostendenaar, en mensen uit vele dorpen in Vlaanderen als de vrolijke en goedgemutste  patron van het schietkot op de kermissen.
Decennia naeen deed hij met zijn vrouw Elisabeth de foore met zijn schiettent, of ander kraam.

Ik was ook jaren broekvent klant(je), al vanaf de prille kindertijd

'T schietkot op de foore , jarenlang was fernand Vanhove het bekende en enige schietkot op de foore, zowel in Oostende als de dorpen in de omgeving.
Maar sind 2011 heeft Fernand, wonende op de Hoge Barriere, zijn luchtgeweren aan de boom gehangen, en is ie op pensioen gegaan.

Wie heeft er geen loodje verschoten in het kraam van de Fernand, die hij jarenlang met zijn vrouw blijgezind runde.
Fernand bleef komen, zelfs al stond hij er alleen met zijn kraampjes, en was het het sop in de kolen niet waard, gewoon omdat hij aan een gelukkige kinderlach en de pret die ze beleefden niet kon weerstaan

Als kind stond ik er al, toen Stenedorp nog bestond uit enkele huizen, een massa café's, twee bruggetjes en de vaart, speciaal voor de "Ferre", want zo noemden velen hem, maar wij bleven Fernand zeggen.
Fernand was de fore, en de fore was fernand decenialang !


 Ook een viskraam hadden ze, die dan door fernand's zijn vrouwtje Elisabeth werd bediend.
Dus samen met mijn leeftijdgenoten, zeg maar snotters van 8 à 14 jaar voor het kotje te drummen, veel centen hadden wij niet gekregen, en als het op was, was het op en gedaan met het schieten voor een kleinigheid.
Zoals voor een keramiek beeldje , al met al 5 cm hoog, die wij dan, fier als een gieter aan moeder wilden geven, of een of ander kleinigheid voor het mooiste meisje van het dorp.

Maar Fernand was de slechtste nog niet, en kwam je enkele punten te kort, dan schoof hij snel nog enkele gratis loden kogeltjes naar je toe, mooi verstopt onder zijn hand.
Waarmee je dan nogmaals je geluk kon proberen op die witte, soms verdomd harde sigaretten, want zo noemden wij die plaasteren pijpjes op ijzeren draden, en ze stuk te schieten, zodat je toch niet met lege handen afdroop.

Dat was ook de tijd dat z'en vader daar stond met pierlala, een kraam met twee bootjes opgehangen aan ijzeren staven, waar je dan, al ietsje ouder, om ter hoogst mee schommelde op de platse van stenedorp.
Het was een indrukwekkend zicht, toen onze vriend Pier Depoorter, ook in zo een bakje kroop.
Pier een kolos van een gast, wij noemden hem dan ook Hoss, naar een flink uit de kluiten gewassen 
goedhartige acteur in de toen populaire western tv reeks Bonanza.


Het scheepje had het zwaar te verduren, niet het scheepje alleen, het volledige kraampje, of als je wil, de Pondarosa, kreunde onder het losbarstende geweld.
Geen mens die het kon halen van de Pier, gelijk wie er ook in het tweede bootje plaatsnam.
De eigenaar hield dan nog af en toe de plank, die diende als rem, stiekem tegen de onderkant van het bootje van Hoss.. schrik dat onze vriend een salto over de kop zou maken. Een plezante tijd was het toen, de begin 60tiger jaren.
Fernand heeft het niet altijd voor de wind gehad in zijn leven, maar hij bleef altijd de opgewekte man zoals ik hen nu nog ken.
Ik weet niet hoe oud kranige fernand nu is, een eind in de 80 denk ik, maar zie hem nog regelmatig, met zijn alle terreinwagen, of op de fiets, ogenschijnlijk nog altijd druk in de weer.

Altijd goedgemutst en tijd voor een praatje met jan en alleman, dat is de fernand ten voeten uit.

fernand-vanhove-8.jpg

 Een foto van Fernand van Aug. 2012

 

------------------------------------------------------------

 

22:43 Gepost door rogier in Mensen van de wijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |  Print |

19-10-12

Robert, welbekend op de Hoge Barierre

Ken hem al van kindsaf, en hij zei dat ie van het jaar 1944 is, ik dacht dat hij eigenlijk van '46 was.
Als je van die mensen tegenkomt uit uw jeugd, word je er met de neus op gedrukt dat we met zen allen snel oud worden...

Robert-diedt_3345.jpg

Hieronder, ook een bekende van de wijk Hoge Barierre, Robert Dedeckere, uit een roemrijke familie van bekende renners. Zijn broer, Norbert was ooit wereldkampioen veldrijden.

 

robert dedeckere Stene, wielrenner robert dedeckere,

23:26 Gepost door rogier in Mensen van de wijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |  Print |