03-01-13

Fernand Vanhove

Fernand van 't schietkot op de foore

Fernand is zeker gekend bij elke Oostendenaar, en mensen uit vele dorpen in Vlaanderen als de vrolijke en goedgemutste  patron van het schietkot op de kermissen.
Decennia naeen deed hij met zijn vrouw Elisabeth de foore met zijn schiettent, of ander kraam.

Ik was ook jaren broekvent klant(je), al vanaf de prille kindertijd

'T schietkot op de foore , jarenlang was fernand Vanhove het bekende en enige schietkot op de foore, zowel in Oostende als de dorpen in de omgeving.
Maar sind 2011 heeft Fernand, wonende op de Hoge Barriere, zijn luchtgeweren aan de boom gehangen, en is ie op pensioen gegaan.

Wie heeft er geen loodje verschoten in het kraam van de Fernand, die hij jarenlang met zijn vrouw blijgezind runde.
Fernand bleef komen, zelfs al stond hij er alleen met zijn kraampjes, en was het het sop in de kolen niet waard, gewoon omdat hij aan een gelukkige kinderlach en de pret die ze beleefden niet kon weerstaan

Als kind stond ik er al, toen Stenedorp nog bestond uit enkele huizen, een massa café's, twee bruggetjes en de vaart, speciaal voor de "Ferre", want zo noemden velen hem, maar wij bleven Fernand zeggen.
Fernand was de fore, en de fore was fernand decenialang !


 Ook een viskraam hadden ze, die dan door fernand's zijn vrouwtje Elisabeth werd bediend.
Dus samen met mijn leeftijdgenoten, zeg maar snotters van 8 à 14 jaar voor het kotje te drummen, veel centen hadden wij niet gekregen, en als het op was, was het op en gedaan met het schieten voor een kleinigheid.
Zoals voor een keramiek beeldje , al met al 5 cm hoog, die wij dan, fier als een gieter aan moeder wilden geven, of een of ander kleinigheid voor het mooiste meisje van het dorp.

Maar Fernand was de slechtste nog niet, en kwam je enkele punten te kort, dan schoof hij snel nog enkele gratis loden kogeltjes naar je toe, mooi verstopt onder zijn hand.
Waarmee je dan nogmaals je geluk kon proberen op die witte, soms verdomd harde sigaretten, want zo noemden wij die plaasteren pijpjes op ijzeren draden, en ze stuk te schieten, zodat je toch niet met lege handen afdroop.

Dat was ook de tijd dat z'en vader daar stond met pierlala, een kraam met twee bootjes opgehangen aan ijzeren staven, waar je dan, al ietsje ouder, om ter hoogst mee schommelde op de platse van stenedorp.
Het was een indrukwekkend zicht, toen onze vriend Pier Depoorter, ook in zo een bakje kroop.
Pier een kolos van een gast, wij noemden hem dan ook Hoss, naar een flink uit de kluiten gewassen 
goedhartige acteur in de toen populaire western tv reeks Bonanza.


Het scheepje had het zwaar te verduren, niet het scheepje alleen, het volledige kraampje, of als je wil, de Pondarosa, kreunde onder het losbarstende geweld.
Geen mens die het kon halen van de Pier, gelijk wie er ook in het tweede bootje plaatsnam.
De eigenaar hield dan nog af en toe de plank, die diende als rem, stiekem tegen de onderkant van het bootje van Hoss.. schrik dat onze vriend een salto over de kop zou maken. Een plezante tijd was het toen, de begin 60tiger jaren.
Fernand heeft het niet altijd voor de wind gehad in zijn leven, maar hij bleef altijd de opgewekte man zoals ik hen nu nog ken.
Ik weet niet hoe oud kranige fernand nu is, een eind in de 80 denk ik, maar zie hem nog regelmatig, met zijn alle terreinwagen, of op de fiets, ogenschijnlijk nog altijd druk in de weer.

Altijd goedgemutst en tijd voor een praatje met jan en alleman, dat is de fernand ten voeten uit.

fernand-vanhove-8.jpg

 Een foto van Fernand van Aug. 2012

 

------------------------------------------------------------

 

22:43 Gepost door rogier in Mensen van de wijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |  Print |